Złoto kwestionuje jastrzębie nastawienie Fedu w kwestii stóp procentowych

Kluczowe punkty:

• Złoto trzyma się mocno mimo jastrzębich oczekiwań wobec polityki Fedu, ponieważ inwestorzy coraz bardziej koncentrują się na perspektywie dalszego osłabienia inflacji po niedawnym gwałtownym spadku cen energii.
• Rynek wycenia obecnie trzy podwyżki stóp procentowych Fedu do czerwca, ale jeśli spadek cen ropy się utrzyma, może to podważyć te oczekiwania i ponownie wesprzeć notowania złota.
• Negatywne sygnały techniczne utrzymują CTA po stronie sprzedaży. Najbliższe wsparcie znajduje się na poziomie 4 000 USD, a opory w rejonie 4 155 i 4 225 USD.
• Banki centralne i inwestorzy w funduszach ETF nadal akumulują złoto — sprzyjają temu dywersyfikacja rezerw, obawy o sytuację fiskalną i niepewność geopolityczna, co wzmacnia długoterminową tezę inwestycyjną.

Złoto odbija mimo wyższego od oczekiwań odczytu inflacji w USA, co sprawiło, że rynek w pełni wycenił trzy podwyżki stóp procentowych Fedu do czerwca. To odbicie sugeruje, że inwestorzy mogą już kwestionować coraz bardziej jastrzębi scenariusz i zamiast tego koncentrują się na perspektywie wyhamowania inflacji w kolejnych miesiącach, jeśli ostatni gwałtowny spadek cen energii się utrzyma. Taki rozwój wydarzeń mógłby podkopać oczekiwania dalszego zacieśniania polityki pieniężnej, łagodząc presję na rentowności amerykańskich obligacji skarbowych oraz na dolara.

Na rynku złota trwa dziś przeciąganie liny: z jednej strony krótkoterminowi gracze reagujący na negatywne sygnały techniczne, z drugiej — inwestorzy długoterminowi, którzy wciąż widzą w kruszcu ważny element dywersyfikacji oraz zabezpieczenie przed ryzykiem gospodarczym, fiskalnym i geopolitycznym. Dane o popycie ze strony banków centralnych i funduszy ETF wskazują, że fundament tej tezy inwestycyjnej pozostaje nienaruszony mimo krótkoterminowych przeciwności.

Wtorkowy, blisko 3-procentowy spadek w okolice 4 000 USD nastąpił po październikowym raporcie CPI, który wykazał wzrost inflacji ogółem o 0,4% i inflacji bazowej o 0,3% — obie wartości przekroczyły prognozy. Publikacja pojawiła się krótko po tym, jak gubernator Fedu Christopher Waller poparł grudniową podwyżkę o 25 punktów bazowych, nie wykluczając większego ruchu o 50 pb. Rentowności amerykańskich obligacji skarbowych gwałtownie wzrosły, w miarę jak rynek zwiększał zakłady na dalsze zacieśnianie polityki Fedu, a wyprzedaż obligacji pogłębiła się wskutek likwidacji świeżo otwartych długich pozycji na długu USA po korekcie na rynku akcji. Rentowność dwuletnich amerykańskich obligacji skarbowych, szczególnie wrażliwa na oczekiwania wobec polityki Fedu, odbiła z dwumiesięcznego dołka 4,44% osiągniętego w zeszłym tygodniu w trakcie wyprzedaży akcji do 4,76% we wtorek — tuż przed Dniem Weteranów. W związku ze świętem rynek kasowy obligacji skarbowych USA pozostaje dziś zamknięty.

Krótkoterminowy obraz techniczny pozostaje niedźwiedzi

Pomimo odbicia, technicznie sytuacja złota pozostaje trudna. Po dużej fali domykania krótkich pozycji po wyborach w połowie kadencji w USA doradcy handlu towarowego (CTA) i inne strategie podążające za trendem ponownie odnotowują przewagę sygnałów spadkowych. Krótkoterminowe, średnioterminowe i długoterminowe średnie kroczące są nachylone w dół, bez sygnałów przecięcia lub odwrócenia trendu, co sugeruje, że inwestorzy systematyczni mogą dalej sprzedawać wzrosty, dopóki ceny wyraźnie nie przełamią kluczowych poziomów oporu.

Po nieudanej próbie trwałego wybicia ponad 4 155 USD, złoto cofnęło się w okolice 4 000 USD — poziomu będącego pierwszym istotnym wsparciem. Trwałe zejście poniżej tej psychologicznej bariery zwiększałoby ryzyko ponownego osłabienia w kierunku dołka z końca października, poniżej 3 900 USD. Najbliższe opory pozostają w rejonie ostatnich szczytów: 4 155 i 4 225 USD. Ponieważ 200-dniowa średnia krocząca znajduje się wyraźnie powyżej bieżących cen, trwałe odbicie wymagałoby istotnej poprawy dynamiki rynku.

Zarządzający aktywami,tacy jak fundusze hedgingowe i CTA, od kilku tygodni pozostają po stronie sprzedaży w ujęciu netto. Kulminacją był tydzień zakończony 3 listopada, gdy długa pozycja netto na srebrze skurczyła się do zaledwie 2,7 tys. kontraktów — najniższego poziomu od lutego 2024 r. Długa pozycja netto na złocie spadła do pięciomiesięcznego minimum 104 tys. kontraktów, a platyna dołączyła do palladu, wchodząc w terytorium krótkiej pozycji netto po raz pierwszy od maja 2025 r.

Kluczowym wyzwaniem jest to, że krótkoterminowy kierunek cen coraz mocniej wyznaczają strategie oparte na momentum, podczas gdy najsilniejszy fundamentalny popyt pochodzi od nabywców działających w znacznie dłuższym horyzoncie inwestycyjnym.

Banki centralne i inwestorzy w ETF-ach wzmacniają popyt długoterminowy

Najnowsze dane World Gold Council (WGC) podkreślają siłę popytu fundamentalnego. Banki centralne kupiły w III kwartale szacunkowo 321 t złota, czyli o 42% r/r więcej, co w sumie za pierwsze dziewięć miesięcy daje 675 t. Chiny pozostają jednym z największych nabywców: Ludowy Bank Chin (PBOC) dodał 63 t w III kwartale i kolejne 25,8 t w październiku, kontynuując zakupy 24. miesiąc z rzędu.

Akumulacja złota przez banki centralne odzwierciedla priorytety strategiczne: dywersyfikację rezerw, mniejsze uzależnienie od dolara oraz ochronę przed ryzykiem geopolitycznym i sankcyjnym. Według najnowszej ankiety WGC 89% banków centralnych spodziewa się wzrostu oficjalnych światowych rezerw złota w nadchodzącym roku, a 45% planuje zwiększyć własne zasoby.

Odpornością wykazali się także inwestorzy w funduszach ETF. Fizycznie zabezpieczone fundusze ETF na złoto przyciągnęły w III kwartale napływy na poziomie 211 t, o wartości rekordowych 31 mld USD, a w październiku — mimo spadków cen — dalsze 19 t, czyli 2,7 mld USD. W efekcie globalne aktywa takich funduszy sięgnęły rekordowych 4 275 t, co potwierdza utrzymujący się popyt instytucjonalny na dywersyfikację portfela oraz ochronę przed ryzykiem fiskalnym i finansowym.

Popyt nie wszędzie jest jednak mocny: w III kwartale globalne zakupy sztabek i monet spadły o 19% r/r, a popyt jubilerski o 17%, co odzwierciedla wpływ wysokich cen na bardziej wrażliwych na cenę nabywców.

Dlaczego długoterminowa teza inwestycyjna pozostaje aktualna

Kilka strukturalnych czynników wciąż wspiera długoterminowe perspektywy złota. Utrzymujące się deficyty budżetowe i rosnące obciążenie długiem publicznym zwiększają obawy o stabilność finansów publicznych, a postępująca fragmentacja geopolityczna oraz potencjalne użycie finansów jako narzędzia nacisku skłaniają zarządzających rezerwami do większej dywersyfikacji.

Dla inwestorów instytucjonalnych złoto jest aktywem wolnym od ryzyka emitenta i kontrahenta, zapewniającym dywersyfikację w czasie, gdy szoki inflacyjne mogą podważać tradycyjną ujemną korelację między rynkiem akcji a obligacjami skarbowymi.

Nie gwarantuje to wyższych cen, ale tłumaczy, dlaczego inwestorzy strategiczni wciąż są skłonni akumulować złoto mimo pogarszających się krótkoterminowych uwarunkowań fundamentalnych i sygnałów technicznych.

Co może zmienić krótkoterminowe perspektywy?

Na razie największym wyzwaniem pozostaje Fed. Utrwalona inflacja i kolejne podwyżki stóp mogłyby utrzymywać rentowności obligacji skarbowych USA na podwyższonych poziomach i wspierać dolara, a kontynuacja sprzedaży ze strony CTA lub słabsze napływy do funduszy ETF dodatkowo wzmacniałyby presję spadkową.

Z drugiej strony, jeśli załamanie cen ropy się utrzyma, może to podważyć ten scenariusz, ograniczając presję inflacyjną i skłaniając inwestorów do zrewidowania oczekiwań co do trzech podwyżek stóp procentowych Fedu do czerwca.

Dochodzi do tego istotny czynnik kalendarzowy: odczyt listopadowego CPI zostanie opublikowany dopiero 10 grudnia, dzień po kolejnym posiedzeniu Fedu. Dowody słabnącej inflacji mogą więc nadejść zbyt późno, by powstrzymać grudniową podwyżkę, ale mogą zachęcić rynek do ograniczenia oczekiwań dalszego zacieśniania na początku 2027 r.

Porozumienie pokojowe na Bliskim Wschodzie przyniosłoby również mieszane skutki. Niższe ceny energii mogłyby obniżyć inflację i oczekiwania dotyczące stóp, ale jednocześnie łagodzenie napięć geopolitycznych mogłoby zmniejszyć część „premii za status bezpiecznej przystani” w cenie złota.

Podsumowując, złoto pozostaje zawieszone między niedźwiedzim obrazem krótkoterminowym a — w naszej ocenie — bardziej konstruktywną długoterminową tezą inwestycyjną. Dopóki rentowności pozostają wysokie, a wskaźniki momentum sygnalizują spadki, nie można wykluczyć dalszej sprzedaży. Niemniej utrzymująca się akumulacja ze strony banków centralnych, odporne napływy do funduszy ETF oraz trwająca niepewność fiskalna i geopolityczna sugerują, że osłabienie coraz częściej będzie przyciągać nabywców strategicznych.

Pytanie brzmi, czy ci długoterminowi inwestorzy zdołają wchłonąć podaż ze strony graczy systematycznych, zanim zmiana oczekiwań wobec ścieżki stóp procentowych da impuls do trwalszego odbicia.